| Właściwości chemiczne |
bezbarwna ciecz |
| Właściwości chemiczne |
1,2-Dichloroetylen występuje w trzech izomerach: sym-, cis-60% i trans-40%. Istnieją różnice w toksyczności pomiędzy tymi dwiema formami. W temperaturze pokojowej te chemikalia są bezbarwnymi cieczami o lekko cierpkim, eterycznym zapachu. Próg zapachu w powietrzu wynosi 17 ppm. sym-izomer: |
| Właściwości fizyczne |
Bezbarwna, lepka ciecz o słodkim, przyjemnym zapachu. Stężenie progowe zapachu wynosi 17 ppm (cytat, Amoore i Hautala, 1983). |
| Używa |
trans-1,2-Dichloroetylen stosuje się do wytwarzania rozpuszczalników i mieszanin chemicznych. Pełni także funkcję syntetycznego środka i aktywnego składnika perfum. Ponadto służy do czyszczenia elektroniki, czyszczenia precyzyjnego i czyszczenia metali. |
| Używa |
przeł-1,2-Dichloroetylen może być stosowany jako analityczny wzorzec odniesienia do oznaczania analitu w próbkach wody za pomocą technik analitycznych opartych na chromatografii gazowej (GC). |
| Używa |
Rozpuszczalnik do tłuszczów, fenolu, kamfory itp. Półprodukt w syntezie rozpuszczalników i związków chlorowanych. |
| Definicja |
ChEBI: 1,2-dichloroeten należy do chloroetenów. |
| Ogólny opis |
Przezroczysta, bezbarwna ciecz o przyjemnym zapachu. Temperatura zapłonu 43 stopnie F. |
| Reakcje powietrza i wody |
Łatwopalny. Utlenia się w powietrzu tworząc niestabilne nadtlenki, które mogą samoistnie eksplodować. Nierozpuszczalne w wodzie. |
| Profil reaktywności |
1,2-DICHLOROETYLEN reaguje z zasadami, difluorometylenem, dipodfluorytem i tetratlenkiem azotu. Kontakt ze stałymi zasadami lub ich stężonymi roztworami powoduje powstawanie chloroacetylenu, który zapala się w powietrzu. Unikać kontaktu z miedzią i stopami miedzi. Działa korodująco na metale, jeśli nie został dodany inhibitor. Utlenianie w obecności stężonego kwasu siarkowego lub inicjatora wolnorodnikowego daje chlorek chloroacetylu poprzez związki pośrednie epoksydowe. Niekompatybilny z nadtlenkami organicznymi. |
| Zagrożenie pożarowe |
TRANS-1,2-DICHLOROETYLEN jest łatwopalny. |
| Palność i wybuchowość |
Zapalny |
| Profil bezpieczeństwa |
Umiarkowanie toksyczny po spożyciu. Średnio toksyczny przy wdychaniu. Skutki ogólnoustrojowe człowieka przez wdychanie: sen, halucynacje i zniekształcone postrzeganie. Eksperymentalne skutki reprodukcyjne. Działa drażniąco na skórę i oczy. Zgłoszono dane dotyczące mutacji. Narażenie na opary o wysokim stężeniu może powodować nudności, wymioty, osłabienie, drżenie i skurcze. Powrót do zdrowia następuje zwykle szybko po usunięciu z narażenia. Zapalenie skóry może wynikać z działania odtłuszczającego skórę. Niebezpieczne ryzyko pożaru w przypadku wystawienia na działanie ciepła, płomienia lub utleniaczy. Umiarkowane zagrożenie wybuchem w postaci oparów pod wpływem płomienia. Gwałtowna reakcja z dipodfluorynem difluorometylenu. Tworzy wrażliwe na wstrząsy mieszaniny wybuchowe z czterotlenkiem diazotu. W wyniku reakcji ze stałymi, żrącymi alkahami lub ich stężonymi roztworami powstaje gazowy chloroacetylen, który zapala się samorzutnie w powietrzu. Reaguje gwałtownie z N2O4, KOH, Na, NaOH. Umiarkowane zagrożenie wybuchem w postaci oparów pod wpływem płomienia. Może gwałtownie reagować z materiałami utleniającymi. Do gaszenia pożaru stosować zraszanie wodą, pianę, CO2, suche środki chemiczne. Po podgrzaniu do rozkładu wydziela toksyczne opary Cl-. Zobacz także CHLORKI; CHLOROWONE WĘGLOWODANY ALIFATYCZNE; i ZWIĄZKI ACETYLENU. |
| Potencjalne narażenie |
Pierwotnie drażniący (bez reakcji alergicznej). 1,2-Dichloroetylen stosuje się jako rozpuszczalnik wosków, żywic i acetylocelulozy. Stosowany jest również do ekstrakcji gumy jako czynnik chłodniczy; w produkcji farmaceutyków i sztucznych pereł; oraz w ekstrakcji olejów i tłuszczów z ryb i mięsa. |
| Los środowiska |
Gleba.W metanogennym materiale wodonośnym trans-1,2-dichloroetylen ulega biodegradacji do chlorku winylu (Wilson i in., 1986). W warunkach beztlenowych trans-1,2-dichloroetylen poddawany działaniu rodzimych drobnoustrojów w niezanieczyszczonych osadach rozkłada się do chlorku winylu (Barrio-Lage i in., 1986). trans-1,2-Dichloroetylen wykazał powolną do umiarkowanej degradację związaną z szybkością ulatniania się w teście przesiewowym w kolbie z kulturą statyczną (szczepienie z osadzonych ścieków bytowych) przeprowadzonym w temperaturze 25°C. Przy stężeniach 5 i 10 mg/l straty procentowe po 4 tygodniach inkubacji wyniosły odpowiednio 95 i 93. Ilość utracona w wyniku ulatniania się wynosiła 26 do 33% po 10 dniach (Tabak i in., 1981).
Biologiczny.Heukelekian i Rand (1955) podali wartość 10-d BOD wynoszącą 0.05 g/g, co stanowi 7,6% wartości ThOD wynoszącej 0,66 g/g.
Fotolityczny.Doniesiono, że tlenek węgla, kwas mrówkowy i chlorowodorowy są produktami fotoutleniania (Gay i in., 1976). |
| Wysyłka |
UN1150 Dichloroetylen, klasa zagrożenia: 3; Etykiety: 3-Łatwopalna ciecz. |
| Metody oczyszczania |
Wysuszyć za pomocą MgSO4 i destylować frakcyjnie pod CO2. Zastosowano również krystalizację frakcyjną w niskich temperaturach. [Beilstein 1 IV 709.] |
| Niezgodności |
Może tworzyć mieszaninę wybuchową z powietrzem. Działa niszcząco na niektóre tworzywa sztuczne, gumę i powłoki. Niekompatybilny z utleniaczami (chlorany, azotany, nadtlenki, nadmanganiany, nadchlorany, chlor, brom, fluor itp.); kontakt może spowodować pożar lub eksplozję. Trzymać z dala od materiałów alkalicznych, mocnych zasad, mocnych kwasów, oksokwasów i epoksydów. Stopniowy rozkład powoduje powstawanie kwasu solnego w obecności światła ultrafioletowego lub w kontakcie z gorącym metalem lub innymi gorącymi powierzchniami. Reaguje z mocnymi zasadami; wodorotlenek potasu; difluorometylen, dipodfluorek, czterotlenek azotu (materiał wybuchowy); lub miedź (i jej stopy) wytwarzająca toksyczny chloroacetylen, który jest samozapalny w kontakcie z powietrzem. Atakuje niektóre tworzywa sztuczne i powłoki. |
| Utylizacja odpadów |
Spalanie, najlepiej po zmieszaniu z innym paliwem palnym. Należy zachować ostrożność, aby zapewnić całkowite spalenie, aby zapobiec tworzeniu się fosgenu. Aby usunąć powstałe kwasy halo, konieczna jest płuczka kwasowa. Aby uzyskać wskazówki dotyczące dopuszczalnych praktyk utylizacji, należy skonsultować się z organami regulacyjnymi ds. ochrony środowiska. Wytwórcy odpadów zawierających to zanieczyszczenie (większe lub równe 100 kg/mies.) muszą przestrzegać przepisów EPA dotyczących przechowywania, transportu, przetwarzania i usuwania odpadów. |
